ОД УМОТ ДО СРЦЕТО

Злото, со кое што  човекот доаѓа во секојдневен допир, живее во него самиот. Желбата за владеење, за угнетување и насилство – од една страна и слепата горда бунтовност што бара самопотвдрување и бесконечен простор за  острастените инстинкти – од друга страна. Овие „демони“ суетно  дремат на дното на душата, подготвени во секој момент да изрипаат надвор. Нив ги храни чувството на гордото „јас“  кое се доживува како единствен центар на вредности. Растворањето на „јас“ во стихијата на општеството, може да се каже, го ограничува бунтот на индивидуата, а истовремено ја нивелира,  ја уништува личноста. Излез од овој ќор – сокак е даден  во евангелската заповед: сакај го ближниот како самиот  себе“. Оваа заповед повикува на борба против гордите, демоноподобни, егоцентрични начела и за признавање на вредноста на другото „јас“, на борба што треба да го создаде совршениот човек, „новата творба“.

Само жртвената љубов е способна да го победи сатаната и неговите искушенија и лаги, со кои тој сака да не одвои од Бога и од доброто и да не внесе во болната состојба на отровното зло.

Вистинската вера е  неодвоива од човечноста. Луѓето кои забораваат на ова наликуваат на ѕидари кои ја ѕидаат зградата без темели, непосредно врз песок. Ваквата зграда е осудена да падне при првата бура (Мат. 7, 24 – 27)

Како основа на новозаветната етика Исус го зачувал запишаното во Декалогот: „Ако сакаш да влезеш во живот, држи се до заповедите“ – му рекол на богатиот младич. Освена тоа Он го одобрил принципот на Хилел: „Не прави му го на другиот тоа, што не ти е мило на тебе“, но на оваа изрека и додал нијанса на поголема активност и дејствителност. „Се она што сакате да ви го прават луѓето, правете им го и вие“ (Мат. 7, 12“

Евангелието е далеку од негативниот морализам со неговата формална шема на „добродетели“, која се сведува само на забрани. Блажени Августин, пишувал: „Сакај го Бога и тогаш постапувај како што сакаш“, т.е. односот кон луѓето треба органски да проистекува од верата. Оној, кој го спознал Отецот, не може да не ја сака и Неговата творба. Затоа Исус непосредно вели:

„Она што му го правите на еден од моите помали браќа, ми го правите мене“ (Мат. 25, 45) Он нема да суди според разбирањето на луѓето за моралот туку според нивните дела. Кој му служи на ближниот, му служи на Бога, макар и да не го знае тоа….

Повторно се тука Одродените…а Македонци се, тука се родиле, тука се крстиле, околу нас се… и во соседството наше, веројатно,  а сепак не се чувствуваат дома…

Активни се и на страниците на facebook, неуморни се, доследни на агендата! Како мало дете се надевав дека нешто малку ќе изменам во нивниот ментален склоп, во нивното срце. Каква глупст и наивност. Тоа е борба како  меѓу Давид и Голијат.

Верувам дека и вие ќе бидете љубопитни да влезете на таа страница, а јас ви го прикажувам мојот последен коментар упатен на госпоѓата, главен медијатор на групата на кој веројатно ми  се изнасмеала слатко. Инаку доколку се пријавите во групата и се обидете да коментирате ве предупредувам да бидета внимателни! Таа е бескомпромисна, не е навикната на поинакви ставови од нејзините, не дај Боже на послободно изразување.

Би сакала моите фаворити на блогерајот по Македонштина: Гоцајаска, Александро, Кирил и останатите, кога би имале можност и желба да и` кажат по некоја `дума` на госпоѓата!

Ете, вака и реков:

Госпоѓо,

Вие не сте ни свесна колку сте заслепени во својата омраза и ароганција, надменост и самобендисаност… и ако е тоа Охристовено   однесување, тогаш навистина сте „прогледана“!!! Ова не е само мој став туку на многумина тука што `имаат очи да видат`! Толку гнев, толку жолч, его, гордост, толку  нељубезност и цинизам на едно место, одамна не сум сретнала. Кое само отсуство на љубов кон посетителите на страницата,  толку омаловажувачки до примитивизам напади, само доколку се осмелат да мислат поинаку… кои лични навреди кон нив… навистина ми беше непријатно да читам. И тоа било Охристовено однесување?! Тогаш,  се прашувам, зашто е потребна оваа страница, само за истомисленици и за присталици на вашата агенда?

Значи вие госпоѓо имате неприкосновено право да  подучувате,  да посочувате со прст,  да плукате по многубројни ближни, дури и по  великодостојниците на МПЦ,  и ние треба според вас  стерилно, покорно,  без емоции да ви одобруваме и да ви аминуваме? Па каде ли во ова време на слобода на мислење го има веке тоа?

Не може, а  да не се наметне прашањето :  која ли сте вие госпоѓо, Македонка ли сте? Која е вашата крајна цел?

Зарем е можно да очекувате  да говорам без емоции кога ми ја плукате светињата, мајката – Црква моја Христова   и се` што е Македонско. Вам ви е се` дозволено  (секако вие имате факти…хаха) а јас не смеам ни очигледната вистина да ви ја соопштам,  а по мојов коментар да не ми се нафрлите во бес. Е, нема да  ви го приуштам тоа задоволство, ке се одјавам од  таму каде што не ми  е, веке местото , како впрочем и многумина што ве презреле, а вие повелете и избришете го коментарот.

Се` е повеќе од јасно.

И јас како многумина ќе ве напуштам за да не ви ја реметам  хармонијата, едномислието… планот за уништување на многумина  и многу што, во името на Христа! Какво лицемерие!

Бисерите не се за пред секого…

На крајот веројатно, еден ден, ке останете сама,  ќе  сфатите дека залуден ви бил трудот,  а како тогаш ке се справите со вашата совест… нека  биде ваш проблем.

А што мислевте вие. Дека сите  останати Македонци во овие времиња  се слепи, глуви, непрогледани овци,  дека вашето „слово“ ќе се раскоти,  дека ораниците Македонски не се плодни, суви се и неизорани?

Како што гледате – не има! Самосвесни, полни со љубов во Христа, прогледани…а знаете зошто, како? Фала Му на Бога за нашите актуелни пастири на Љубовта, нашето свештенство, нашето монаштво, што повторно од пеплиштата на едноумието ни го `воскресна` токму  човекот што очигледно   претставува ваша ноќна мора, вашата најголема опасност  и опсесија, владиката Наум Струмички. И не е само тој…Бог да ни ги сочува и владиците Стефан, Кирил, Тимотеј, Петар, Агатангел, Иларион,  ,  Пимен, Методиј, Златанов… Не има и тоа како не има!

Македонија и  народот Македонски и Црквата Македонска  Љубовно  ќе воскреснуваат одново и одново… Непријателите наши ги имало и ке ги има, но Господ е со нас и никој ништо не ни може!

Така било со векови и ке биде!

Амин

Мојата адреса на Facebook e mina.danilovska, а на фамозната група е Да се сопре гуру-култизмот во МПЦ (Stop the guru-cultism in the MOC)

Црквата,  Богослужбата и воопшто молитвата – се природно и животно опкружување на душата, каде – како риба во свежа вода, како птица во воздухот -  душата вистински живее, се успокојува, се насладува, се закрепнува, игра и се весели, каде би сакал и да веруваш, и да плачеш и се` е толку лесно, толку лесно!

Молитвата просветлува, го облагородува лицето на човекот којшто се моли, таа прави неговото лице да биде – како лице на Ангел.

„Но, треба да се има истанчено чувство во молитвата…и во богослужбата, бидејќи во спротивно – молитвата нема да донесе никаков плод, ниту видлива корист. И во се` е така“. Но ние неретко се молиме со срца задремани и овенати од животнио страсти; не се молиме живо, вистински, со врела молитва, (се молиме) без длабочина и искреност, брзо и брзоплето. Затоа луѓето често го губат плодот на молитвата…

Стоејќи во храмот, ние мора постојано да имаме на ум, дека Бог е – севидливо око, кое е илјада пати посветло од сонцето, и гледа се` што е тајно и скришно во човечкото срце!

Затоа немој да се молиш површно, туку со сето срце, од длабочината на душата, доаѓајќи сам со своето размислување, до темелот на секоја своја помисла…А површната молитва , како јалова ќе донесе само досада, прозевање и мрзливост.

Многумина не сакаат да бидат на богослужба, затоа што не ја познаваат, со целокупното нејзино богатство, големина, мудрост, убавина, животворност. А кога тоа ќе го познаат – никогаш повеќе од неа нема да се разделат, зашто толку е богослужбата привлечна, хранлива, слатка за душата!

Зошто толку често се ладни спрема литургијата. Поради недостатокот на расудувањето, поради маловерието, неверието и поради секојдневните животни страсти. Зошто тие повеќе ги сакаат театрите, отколку Црквата?…

Во театарот човекот се „забавува“ со себе си, а често и со своите сопствени пороци, им аплаудира, им се радува и дарежливо го наградува нивното мајсторско прикажување. А за литургијата човекот во повеќето случаи е неподготвен, недостоен да го живее нејзиниот живот, да ја почувствува нејзината големина и спасоносност, за со неа да се најде, одухотвори, обожи: оној кој е од земја, кон земјата и` тежнее. Но, постојат и луѓе за кои  Литургијата  - е се` на светот!

Водопадите на благодатта изобилно истекуваат во храмот, за време на заедничката богослужба и ги напојуваат душите на верниците.

(О. Јован Кронштатски – големиот служител на литургијата)

Mи направија дефрактализација на сон. Во мојата сопствена татковина, немам право да го заградам дворот, спијам со отворена врата, преку моите очи течат солзите на сите што не го досонуваат сонот, слично како што сега и мојот мозок редовно го носат на плакнење.

Иако сум монахиња, ме посетуваат од тајната служба на безбедност и ми отвораат ДОСИЕ како латентен патриот, со неиздефинирана визија. Но колку повеќе приказнава забегува, толку повеќе ме фаќа инает. Македонија не е ѓаволска идеја од која треба да се откажам. И да плукнам на бунарот на моите стари. Нема потреба да се самозапалувам на плоштадот пред несудената црква на Свети Константин и Елена. Ниту да штрајкувам со глад во Табановце или на Богородица или Брисел. Ќе продолжам со единственото што го знам: да ги љубам непријателите. Тоа од мене го бара Христос.
….
Самите ние во нашето сопствено гето, до кога ќе издржиме? Народот е на работ на нервен слом. Не ретко обидувајќи се да наѕрам некоја конспиративна стратегија на која „тие“ веќе наголемо работат, и понатаму неуморно праќајки ги своите мировни мисии откако претходно направиле помала или поголема војна, се сеќавам на моите пријатели (емигрирани) на почетокот на приказната. Тие нема да се вратат дури ни како богати гастарбајтери. Добро им е таму, туѓината им станала дом.
Дали татковината е место во СРЦЕТО или место под СОНЦЕТО?
Дали е земја или идеја?

…..

Како и да е, јас СУМ моите пријатели и се трудам да не ми недостасуваат, туку да го оживотворувам нивното присуство преку тоа каква сум…

И мене, деновиве ми стигна покана да служам во некоја поголема, посигурна, признаена и стабилна Црква, од типот на српска, бугарска, грчка… И чувствувам потреба од една ваква декларација, пред мојот народ и пред Господ:

Јас му служам на Бог, преку Неговата Црква во земјата којашто ја воспоставиле Неговите Апостоли на денот на Светата педесетница, каде и да сум, Според Никејскиот симбол на верата.

АЛО?!
Во која било Црква и да бидам, МОЈОТ НАЦИОНАЛЕН ИДЕНТИТЕТ нема да се смени! Како што не се менуваат ни другите обележја на идентитетот. Макар да е тоа бојата на очите, или на кожата.

Во Христа овие белези не се менуваат, туку се надминуваат. И во Црквата сите сме едно, зашто СИТЕ сме ги надминале и сме ги прележале детските болести на национализмот, ексклузивноста, фашизмот…

И на сите актуелни и какви било непријатели, коишто работат на агендата да ја снема Македонија од лицето на земјата, им порачувам: ако не се сретнеме овде, во љубовта Христова, ќе се молам да се сретнеме во Царството Небесно, каде што нема да има… машки пол ни женски… Јудејци и Елини…

Дотогаш, ако сакате да подлегнам на вашите политички убедувања, ќе морате да дојдете и ДО СМРТ ДА СЕ БОРИТЕ ПРОТИВ МОЈАТА ЉУБОВ!

(од „Друга визура“ – Сестра Макрена)

Ауу…зарем и ова е возможно?!! Не можев а да не го споделам ужасното изненадување што го преживеав пред малку слушајки ја веста на ТВ дневникот за голготата што ја преживеале нашите ватерполо репрезентативци на граничниот премин помеѓу Македонија и Грција.

Господата демократи со часови се изживувале, ги понижувале момците, вршејќи им длабока истрага од глава до петици се` со цел да не се појави од некаде М – од анатемисаниот, ужасниот, украдениот застрашувачки збор Македонија. И таман да се откажат, каков ужас каков криминал… замислете, на бањарките на ватерполистите, го фатиле натрапникот, на нив било втиснато МК!

Со саати размислувале или чекале одобрение дали да ги рехабилитираат спортистите за стореното злодело и да им дозволат на отпадниците да го продолжат патот. Најпосле се одлучило позитивно. Им ги заплениле фамозните бањарки со компромитирачки и иницијали, се смилувале и рампите се подигнале за влез во „ветената“ земја, членка на демократска Европа, „земјата на Александар Македонски“.

Се прашувам како после вакво понижување и девалвирање младите спортисти не почувствувале ниту грам самопочит и не одлучиле наместо да продолжат напред, да тргнат од обратната страна на рампата, во правец на демократска МАКЕДОНИЈА?

Се прашувам, дали после вакви вистини, бизарни факти на кои и дечињата би се смееле, дали, сеуште некој го сонува сонот за Европскиот рај? Јас таму несакам да припарам, ниту како гостин!

(од познатиот руски психијатар, професорот, Дмитриј Евгењевич Мелехов)

Кои се одликите на современата депресија? Со какви проблеми пациентите најчесто Ви се обраќаат?

Природата на невротските растројства во последниве 10 – 15 години суштествено се промени. Таа стана посложена, позаплеткана. Постојано расте недоразбирањето меѓу најблиските луѓе. Луѓето како да се од синџир пуштени: брзо живеат, се плашат да не останат сами и трчаат сами да си ја скројат судбината.

Како последица од ова, раните полови врски станаа норма, бројот на абортуси се зголемува, а граѓанските бракови никого не го зачудуваат, Сите појави се непосредно поврзани со осебеностите на современата депресија. Основното овде е што наброените модели на однесувањето не` и се својствени на човечката природа. Често нив ни ги наметнува општеството во кое живееме.
Вистинската природа на човекот му се спротивставува на овој наметнат модел, но самите луѓе не го сфаќаат ова. Така, конфликтот се претвара во невроза која всушност и ја предизвикува депресијата.

Најчесто за консултации ми се обраќаат жени. Доаѓаат со насолзени очи: насекаде се соочуваат со предавство, изневера, клевети, лаги. Поплаките се типични: „Мажот ми е студен и рамнодушен, децата пораснаа, а јас сум сама“. За жените, како и во сите времиња, актуелни се проблемите на осаменоста, недостигот од љубов, внимание и грижа. Таква е природата на жената. Патем ќе споменам дека мошне ретко доаѓаат дами со депресија предизвикана од тоа што не ги унапредиле на работа. И ова е исто така природно.

Статистиката тврди дека жените заболуваат двапати почесто отколку мажите. Зошто? Дали, можеби, мажите имаат некаков посебен имунитет против депресијата? Не, овде се` е попросто – тие далеку поретко од жените се обраќаат за лекарска помош, претпочитајќи да ги „згаснат“ нејзините симптоми со алкохолот, сами да си препишуваат лекови или да ја нурнат глават во работа.

По правило поподложни се жените меѓу 30 и 40 години. Во овие години обично настапува кризата на зрелата возраст. Првото полувреме од животот е веќе одиграно, децата пораснале, се појавила криза во брачните односи. Надворешно, жената веќе не изгледа како на дваесет години. Може и здравјето по малку да откажува, се насобрал умор, поспаност.

Жената сега ги преосмислува животните вредности. Се врти назад и сфаќа дека поголемиот дел од животот и` поминал. Што понатаму? Да износи уште неколку фустани и пар чизми? Да направи нова фризура? Да отпатува на одмор во странство? Да, ни ова не е лошо. Но сепак веќе ова го имала. А нешто, сепак, недостига. Што? Често слушам од оние што доаѓаат на преглед дека однатре им е празно, дека немаат сили да живеат.

Знаете, душевната состојба на современиот човек, може да ја споредиме со сад искршен на парчиња. Луѓето живеат со купот парчиња во душата и си задаваат болка во себе си и на околината. Порастот на бројот на психички заболувања донекаде може да се објасни со тоа што луѓето се наоѓаат во постојана „трка“, а организмот не може да ја издржи оптовареноста, лавината од информации, стресовите. Но, пред се`, би рекол дека ова се должи на загубата на вистинската смисла на животот. Духовноста.

.
Но, нели секој човек си има своја сопствена смисла на животот? Како да знаеме дали е вистински или не?
.

Токму во тоа и е несреќата, што секој човек самостојно си гради своја сопствена вредносна скала. А не ја подига врз цврст духовен темел, туку врз сопствените претстави за животот.

Помодарката плаче зашто нема нова пролетна шапка или дека и` се демодирале чевлите, дека едикојси почнал да и се додворува на едикојаси, која е поубава и посреќна од неа. Младиот човек тагува поради малиот џепарлак што би го потрошил на задоволства. Жената плаче од навреда зашто мажот ја изневерил. А мажот пак, зашто стагнира на работа. Сеедно дали се лекари, инженери, адвокати – сите се незадоволни што малку заработуваат. Сите пекаат и кукаат. Дури и кога живет, внимавајте, во раскош и богатство.
.
Уште еднаш ќе подвлечам дека основната причина за неврозата не се стресовите и непријатностите, туку човечката личност. Личноста е однатре растроена. Во секој човек од раѓање е заложена духовна основа која треба грижливо да се развива и да се зцврстува.

Но живееме во средина каде што од сите страни не` повикуваат: ЗГРАПЧИ ОД ЖИВОТОТ СЕ` ШТО МОЖЕШ!

Според тоа ако не си го дограбал „крупниот залак“, тогаш тоа е лошо, тоа е ужасно и твојот живот е неуспешен. Луѓето лесно ја загризуваат оваа мамка. Нејзин плод е процутот на философијата на хедонизмот ; јади, пиј, забавувај се! И од таквиот живот добивај задоволство.

Но, порано или подоцна, човекот ја осознава лажноста на овој пат. Наметнатата скала на вредности се урива како кула од песок. И човекот доживува целосен слом. Тогаш неизбежно ќе се праша: зошто и во чие име вреди да се живее? Ако не најде одговор, го обзема тага, депресија.

„Зарем кај сите се јавува разочарување? Денес активно се пропагира ликот на егоистичната кариеристка која гази врз трупови, се истакнува себе си по секоја цена и пет пари за ништо не дава. Можно ли е таа да падне во депресија?

Богатството, успехот и кариерата не` не спасуваат од депресии и неврози. Еден мудар човек рекол: „ Не ви пожелувам ни богатство, ни слава, ни успех, дури ни здравје, но само МИР ДУШЕВЕН. Тоа е најважното. Ако имате мир – ќе бидете среќни.“
Ако ни е особено важно да имаме „Лексус“, скапа визонска бунда или дијамантски прстен, и ако нешто од оваа листа не сме купиле, тогаш се развива силна невроза и депресија.

А ако ги поставиме приоритетите поинаку: на прво место – духовните вредности, а дури потоа – кариерата, успехот и скапите предмети, тогаш материјалните неуспеси нема да го разнишаат внатрешниот духовен стожер на човекот. Сфатете дека видливите материјални богатства не се најважното во животот. Една позната певица на прашањето: „Им се радувате ли на скапите фустани?“, одговорила: „Сигурно, се радувам, околу десет минути“. За жал, ова е реалната цена на најскапиот предмет.

Освен тоа, ако жената се реализирала професионално и ако постигнала вртоглави успеси, ова воопшто не значи дека во душата има мир. Таа го добила тоа за што мечтаела. Нејзиниот пат не бил лесен; за да газиш безобѕирно врз трупови, треба мошне добро да поработиш врз совеста за да не те вознемирува за „ситници“. По правило, егоистичните кариеристки се длабоко несреќни личности. Околината го гледа само нивниот надворешен сјај. А во душата го носат истиот куп парчиња.

И уште нешто. Жените што и` го посветиле животот на кариерата, или воопшто немаат семејство, или тоа е на работ да се распадне: мажот почнал да погледнува настрана, со децата не може да се излезе на крај. И овие факти предизвикуваат невроза.

Статистиката тврди дека секој петти невротски случај е поврзан со загуба или со отсуство на животна смисла, со вредносни конфликти.

Во стварноста секоја невроза има духовни корени Лекарот мора да определи што во страдањета на човекот има непосредна духовна причина (што значи дека подлежи на духовно лекување), а што во неговите преживувања е предизвикано од нарушувањата на мозочната активност, т.е. на организмот во целост. Ако се појават и едните и другите причини, тогаш на човекот му се нужни и духовните и психијатриските методи на лекување истовремено. Во овие случаи духовното оздравување, може да доведе до психијатриско и физичко оздравување.

Практиката покажува дека кај пациентот доаѓа до олеснување само тогаш кога ќе се поведе и разговор за душата, за покајанието. Со негова согласност и желба ние психијатрите се обидуваме да ги оценуваме симптомите на болеста од духовни позиции. Во резултат на тоа, доаѓа до промена на неговиот светоглед. Тој учи правилно да ги прима ударите на судбината, правилно да реагира на нив. Голема и тешка работа е да го осмислиш својот духовен свет, вредности и погледи.

А, ако станува збор за потешка форма на заболување, кога може да помогне само лекување одредено од лекар – пиење силни лекарства или хоспитализација, тогаш таквите пациенти ги праќам во диспанзер.

(Списание „Женское здоровје“)
Февруари 2008 г.

Две нормални просечни скопски семејства ги дели само ограда, што ги разединува двете едноспратни куќи, една до друга, двете бели, стокмени како кокони, тука, во преградието на Скопје. Околу нив ридови, вегетација, поплочени дворчиња, тишина и многу спокојство. Ги дели нив уште и и статистичката старост; овие подолу на патот се во зрелото доба, а другите во средни години, накај четириесетите.

Инаку, во комшиско едномислие се, согласни си се дека совршено доволно е да си одмавнат со раката, да си кажат добар ден кога ќе се ѕирнат од сопствените дворови, дека е совршено непотребно повеќе од еднаш во месецот да испијат заедничко кафе или домашна жолта, исто така се согласуваат и дека во ова урбано задишано секојдневие секој треба да си го најде сопствениот мир, тука, дома, во интимното меѓусебно дружење со партнерот… но внимавајте, во никој случај не премногу далеку од ИНТЕРНЕТОТ, тоа да не биде повеќе од еден час дневно, поделен на неколку интервали; времето за ручек, попладневното кафе муабет и евентуално скромната вечера!

И едните и другите поседуваат по два компјутера во две посебни соби, секако, не премногу оддалечени, за да можат одвреме навреме да си постават по некое заборавено прашање, довикнувајќи си, а сепак притоа никој никому особено да не му ја ремети концентрацијата поврзана со активностите на компјутерот, се разбира!

Повозрасниот пар дошол до инелигентна досетка, па иако изгледа не е дозволено, си набавија два токи – воки апаратчиња и фино, не пропуштајќи ја активноста на компјутерот, можат без проблем да си кажат тивко тоа што треба, а не да си ги засипнат гласните жици притоа.

Имаат и уште нешто заедничко. Си веруваат себе си, а и другите околу нив ги убедуваат, дека кога ја напуштаат лудницата на градот и кога се повлекуваат во нивниот рај на 75о надморска, уживаат во хармоничниот и совршен брачен живот!? Нема нетрпение ниту кавги, ниту премногу текст. Едноставно, „се разбираат“ во тишина.

Но што се случи по втор пат за краток период пред некој ден, а што им ја расипа илузијата и фино спакуваната претстава за себе си и успешните животи. Замислете еден блескот и силна грмотевица им ги разбуди соништата и… снема струја! Каков ужас, каква несреќа, што да се прави сега, волшебниот сопатник кој не бара, не приговара, не се жали, не се наметнува, не критикува… само молчешкум ги извршува дадените наредби, блескавиот прозорец на мониторот згасна… СНЕМА ИНТЕРНЕТ! Токму ли сега требаше, во мигот кога тој прелистуваше страница за нови автомобили, а таа… таа штотуку одговараше на многу сериозна порака…

Мракот згусна врз двата двора а куќите добија лик на хорор филм, куќи сеништа. Настана молк, само лавеж на некој заскитан пес… Не за долго, за само неколку мига, мижуркаво и треперливо светна бледуњав пламен во куќата погоре од свеќата до пола догорена.

Веднаш потоа густата тишина ја штрекнаа разјарените пискотници и взаемни обвинувања на два гласа – едниот колоритен сопран, а другиот немузикален баритон со рапсодија од типот дека секогаш другиот заборава да купи нови свеќи или по кој знае кој пат се заборава да се изнајде дефинитивно решение за вакви ужасни ситуации. Немаше доволно време струја, токму толку колку да се разврзат старите болки и неправди од пред десетина години и за тоа колку само пати во цела година неговата мајка била повикана на гости… А мојот брат…кога ли тој дошол последен пат …врескаше таа, удирајки со дланката врз масата, а како и да го повикам кога фрижидерот е празен, со што ли да го пречекам… кога така те научиле да се грижиш за сопственото семејство…

Во предната куќа на соседите, пак, мирисот на газјата од старата лампа ги напои ноздрвите со нежни реминисценции на времето на нивните родители. Тие беа блиску еден до друг и држејќи се за раце констатираа колку ли време не си ја вкусиле близината! Беа спокојни како што беше длабоко спокојно се` околу нив… Разговараа и се слушаа тивко, на уво, правеа со прстите неверојатни слики со бои на сенки на белиот ѕид наспроти нив. Се кикотеа … и си влегуваа во збор… Господе, колку многу нешта имаа да си кажат, а сосема заборавиле на нив!

Сепак, двете куќи свечено блеснаа во вистински момент, а да не биде предоцна.

Имаме интернет… како во хор ечеше од двете страни. Ајде, брзо, секој во својата соба, да се надомести пропуштеното, да се пресретне илузијата, да се прескокне времето, да се релативизира мигот, да се биде тука и вчера и утре, да се биде секој и со секого… само подалеку од себе си и од скаменетата фотографија на секој нов повторен ден, без приказна, без насмевка, без порака, ниту ветување.

До следната средба ВО ЖИВО…, кога ќе се накострешат облаците, кога ќе завијат спасоносните грмотевици, кога ќе настане мрак … а после поројот…

Еве што објави `Yahoo` (http://new.music.yahoo.com/madonna/news/bulgarias-church-deplores-madonna-concert–61993201) во своите музички вести:

Бугарската црква не го одобрува концертот на Мадона
AP, Авг 25, 2009 10:00 am PDT

Званични лица на Православната црква ги повикуваат Бугарите да стојата настрана од планираниот концерт на Мадона овој викенд, обвинувајќи ја поп пеачката дека не покажува почит кон Христијанството.

Моќната Црква на Бугарија објавила соопштение во коешто изразила „неодобрување и несогласување“ со саботниот настан и велејќи дека Американската интерпретаторка „отворено ги навредува“ светите Христијански симболи.

Вторничкото соопштение ја обвинува Мадона дека покажува “неучтив и нетолерантен став“ кон религиозните чувства на Христијаните во текот на нејзината `Леплива и слатка турнеја` што е во тек.

Мадона доаѓа во Софија по концертот во среда во соседна Романија.

Шоуто во софискиот стадион „Васил Левски“ се очекува да го посетат околу 50.000 луѓе. Билетите чинат до 150 лева ($110).

Човекот, кој е способен да биде христијанин љубејќи ги оние кои не го љубат него, тој е способени во нешто друго да биде христијанин – имено, да ги носи раните Исусиви, невино да страда…

Свети Јован Шангајски

.

ПОЗИЦИЈА НА СИЛА?

Како етнос со се` уште непризнаена држава, недефинирано име, неизвесна иднина, македонскиот народ постои по себе, но не и за другите, коишто во повеќето прилики не го препознаваат како самосвесен и идентификуван со самиот себеси.

Албанците инсистираат дека сме Словени, Грците дека сме Грци, Србите и Бугарите исто. Но тоа е од страна на оние со кои сме во непосреден допир. Зошто им е на Романците (или Хрватите) лесно да не` сфатат? Затоа што, бидејќи се доволно далеку, се идентификуваат со нас во однос на нивните околни (условно кажано) непријатели, Унгарци, Руси, Срби и слично.

Речиси низ сите континенти народите се како мали островчиња, при што водата што ги заплиснува од околу е потенцијалниот непријател, кој никогаш не спие, туку со својата настојувачка плима, незабележливо им грицка дел по дел од територијата, ги асимилира и ги право идентични на себе. Во времето на Дедо Ное не остана ни еден остров.

Одвреме – навреме Господ допушта да настане општ потоп, за да ги спаси избраните. Требаше да се распадне СФРЈ, за да видиме дека како народ сме биле признаени само во одредени рамки, во рамките на Федерацијата. Значи и тогаш нашето постоење било потпрено со “рамковен“ договор. Виртуелноста на нашиот идентитет е разбиена единствено, од суровата фактографија за серијата етнички чистења вршени над нас, коишто историјата не може да ги заборави, напротив, ги памети со непогрешлива прецизност, и доколку не може да им најде место во официјалните (светски) статистики, таа ги полага во т.н. масовни гробници на совеста!

Во овие јами има место за Пирин, за Егеј, за Косово, за се` што е насилно исфрлено од рамковните договори. Самото наше поетоење е всушност, еден голем меморијален центар низ кој се тркалаат имињата на оние пред нас.

И ПОЗИЦИЈА НА СЛАБОСТ ?

По дефиниција, ако Црквата не е независна од власта во една држава (со исклучок на византиската епоха) значи дека е искомпромитирана. Под услов да има држава. И под услов во неа да нема милје да ни се случи српско сценарио прво попови а после топови… Во Македонија или во fyrom, којашто е par exellance земја во транзицијата, над која десетина години виси заканата за граѓанска војна, чиешто име преживува макотрпна заложничка криза и на чијашто територија се` уште не се јасно измаркирани граничните линии со соседите, земја во којашто не се знае која од партиите е со левичарска, а која со десничарска ориентација, и во која 95 насто од населението без оглед на национална или идеолошка припадност е на работ на егзистенцијата, односно, во услови на општа криза на системот на вредности, шлаг на се` е расколот кој веќе две години тлее во нашето најнепосредно окружување. Милина.

За жал, ова не е Ирска, ниту Баскија. Единственото оружје што го благословува Православната Црква за војна со секаков вид непријатели е ЉУБОВТА, и тоа во изобилие. И единствената мерка за нашата просветленост и достојност да се наречеме П Р А В О С Л В Н И. Во оптимални шанси да нагаѓаат во што е разликата помеѓу нашите меѓусебни (внатреправославни) војни, од една, и некогашните воени походи на крстоносците, во име на христијанството, од друга страна!

Не се знае што е полоша варијанта: дали кога современата еклисиологија под притисок на себична автопромоција заглавува во сомнителни тези со признакот на прелеста, или пак, кога сосема ќе се апстрахира во самодоволната емпиричност на солипсизмот. Освен бледи рефлексии на, како што вели Зизиулас, „конфузна теологија“, нема ни трага од светотроичната проземеност во љубовта. За ова е потребно сведоштво на СВЕТОСТ низ живи и конкретни Личности.

Едно е сигурно: кога во една иста епархија, едните ја заговараат сотириолошката исклучивост на другите (!) и мислат дека имаат лиценца врз Божјиот домострој на спасението, значи дека искушението сериозно чукнало на вратата на Православието.

Како и да е, на моменталните бранувања околу Црквата, не смееме да гледаме како на закана пред исчезнување, туку како на можност за конечно решение на кризата. Само доведувајќи се себеси во позиција на љубов кон непријателот, му оставаме на Бога простор да делува.

Светиот Старец Силуан, канонизиран за светител од страна на Руската православна Црква во 1989 година, вели: „Господ го просветлува човекот со Светиот Дух. Без Светиот Дух ниту еден човек не може правилно да расудува. До слегувањето на Светиот Дух и Апостолите не беа силни и мудри, така што Господ им велеше: ДО КОГА ЌЕ ВЕ ТРПАМ? (Матеј 17, 17)“.

По неговите свети молитви, Господ нека ни се смилува, амин.

Ете што значи да се носат Исусовите рани – да се страда за вистината, за доброто, да се страда без вина, да с естрада како што страдаше Исус.
Ете како се препознаваат вистинските христијани: во љубовта кон оние, кои не ги љубат и во страдањата без вина. (Свети Јован Шангајски)

(ќе продолжи)

ДРУГА ВИЗУРА

Сестра Макрина

(Скопје: премин, 2008)

Има една стара поговорка којашто гласи вака: Судбината ги влече оние што се противат, а ги води оние што сакаат.

Сте го виделе ли некогаш низ историјата македонскиот народ, онака во галоп, а пред него судбината негова, како го води низ неброени премрежиња и го води неуморно, визионерски, му го осветлува патот до целта….? Тешко.

Но сте виделе сигурно една мала желка, желче, во голема лабораторија, и меѓународната заедница на животни, го испитува, го сецира, вади, става, проверува, анектира, сече, пресекува, пресадува…

И таа каша попара од небулозни алхемиски утки има тенденција да се прокламира како цивилизација.

Па разни институти за социолошко политички истражувања, па анкети, па хуманитарни, па невладини,, а всушност, сè е само неуспешен обид. За имплантација на бубрези од кокошка на местото од срцето, со оглед на тоа дека се работи за желка. Некомпатибилно. Не само бубрег – срце, туку и кокошка – желка. И потоа забегување во многу поразлични насоки од претходно, поголем избор, повеќе можности. На крај, Хаг!

А селото Гари? А селото Цакони?

Заедно со двата национални парка, можеме без пардон да си ја прогласиме земјава за холокауст. Господ е сведок. А крајот, каде ни е, всушност?

Изгледа пак ни се спрема некој мини геноцид, прво со локална анестезија од Запад, а после и со целосна, во обид да се спаси експериментот. После џабе и Прличев, и 1762, „собрал патрик свое стадо, Црква Свјатиклиментова, џабе свести се неспиј ти“, џабе Самоил. Карпош, Мариово, едноставно НЕ ИМ Е ГАЈЛЕ.

На нашиот крст не може да застане никој освен ние. Затоа е наш.

Подобро беше за време турско, и Црквата беше жива, и народот обединет. Тоа е предноста на надворешниот непријател, што внатрешно те интегрира, не и` дава на дремката да ти стане начин на постоење. А штом помислиш дека си се ослободил од нешто, всушност си влегол во уште поопасна замка. А зошто? Затоа што приказната е бескрајна.

Дозволено ви е сè, освен да поверувате во безизлез.

Значи, купуваме ИЗЛЕЗ. УВОЗЕН.

Повеќето мислат дека сме барале влез, или приклучок.

Има предлог, да оди македонска делегација да штрајкува со глад пред Триумфална капија во Париз. А може и пред Ајфелова кула, уште нема дефинирано место и време.

Тука искрснува проблем со начинот на организирањето. Народот треба да има ВОЖД, некој да оди прв, како персонификација на тоа судбината од поговорката. Додуша, ги имало одвреме–навреме, но биле во прав момент егзекутирани, точно секогаш во моментот пред потпишувањето на судбоносниот договор, што ќе нè вброеше правовремено во семејството на народите, на рамна нога, на иста гранка, оти што ќе ни е отпосле, надвор од трендот. Интересни се на пример Ганди или Нелсон Мендела. Зборуваме за цивилизациски текови, археолошки ископувања, неверојатни откритија, вулкани, подземни градови, помошни излези за бекство, историја.

Тогаш во што е смислата на жртвувањето?

Од аспект на Христијанство имаме многу прецизен одговор: ако жртвата се принесува пред нацијата или државата, тоа не е во духот на христијанството, туку е ИДОЛОПОКЛОНСТВО.

Значи, во сите овие ситуации низ коишто поминуваме последниве десетина години не беше спорно каде е границата меѓу Црква и држава, политика и Црква и т.н., туку колку сè што сме правеле било упатено кон вистинската цел, било во сферата на политиката, економијата или во живото на Црквата. Во праксата ИДОЛ може да биде ситнопартиска цел или дневнополитички интерес на некоја засегната страна, личен егоизам и слично. Тоа обично поминува и незабележано додека се случува, но по извесно време се урива како куќа, што не била градена на цврсти темели, како во приказната со волкот и трите прасиња.

БАРАЈТЕ ГО НАЈНАПРЕД ЦАРСТВОТО НЕБЕСНО, А СЕ` ДРУГО ЌЕ ВИ СЕ ПРИДАДЕ…

Како народ со долговековна христијанска традиција и култура, поминуваме низ тежок период на општо преиспитување на сите вредности, криза. А кога градиме еден систем на вредности, битен е критериумот според кој го градиме системот. Колку тој критериум ни е Христос?

Дури и да сме дваесет милиони, а не два, Господ го гледа срцето на секој човек посебно. Не постои нешто како колективно срце, иако во ЛИТУРГИЈАТА се случува мистично соединување на ВЕРУЈУШТИОТ народ во Тело Христово, а тоа и е Црквата, собор, заедница, единство, ЕДНО.

Можеби ќе зазвучи малку необично, но се чини дека повеќето од овие народи со кои ние низ вековите сме имале допир, а се со инаква религиозна подлога, дека се повеќе христијански воспитани од нас кои се именуваме христијани, во смисла на нивната интерна култура и етика, внатрешно единство, соработка, помош, доверба, меѓусебна љубов, на пример, Албанците, или Турците. Нивната главна ерес, пак, се состои во забегувањето на план на надворешна политика, па така за да му останат доследни на Мухамед, во историските средби со нас го остварувале она „кога ќе ве убиваат ќе мислат дека на Бога му принесуваат жртва“, како и што стои во Евангелието.

Иако крајниот исход од сè, сепак нема во целост да го видиме овде на земјата.

Но, ако сè си има добри и лоши страни, списокот на нашите негативности изгледа дека е далеку поголем од кој било на нашите ближни, па и подалечни. Оти кој повеќе знае, има поголема љубов и поголема одговорност. НАШИОТ Бог ни ја даде заповедта ДА ГИ ЉУБИМЕ НЕПРИЈАТЕЛИТЕ! Тешко дека некаде на планетава ќе најдете нешто повозвишено и истовремено потешко за спроведување во пракса.

Историски гледано, како мала етничка заедница, често сме биле ставани во ситуација да не го препознаеме непријателот. Тоа може да значи или дека имаме премногу љубов, што не е сосема невозможно, или дека сме во тотален аут, па ништо воопшто не мора ништо да значи. Што е на некој начин отфрлање на одговорноста.

Во секој случај, имаме поволна прилика наместо БЈРМ, следниот пат да се видиме во КАТАКОМБНА република (истата).

И каде да го бараме одговорот за тоа каква е ситуацијата во Христијанството, во смисла на поделеност (католици, православни, протестанти, православни старокалендарци, новокалендарци и др.), нединствен организација и слично? Можеби во зборовите: „Потребно е да има раздори меѓу вас…“ (1 Кор. 11, 19). Поделеноста внатре христијанството денес, сведочи за вистинитоста на овие зборови, така што во суштина ништо од сè ова што сега се случува и не треба да нè чуди.

Нашата вера се состои во тоа што и покрај таа разединетост, остануваат зборовите на свети Дионисиј Ареопагит според кои: „Единството Божјо, пред сè, означува совршена простота и неделивост на Божественото битие. Бога го нарекуваме Еден, бидејќи во Својата неделива простота пребива над секоја множина, иако и е создател на мноштвото. Он не е само над множината, туку е и над еднината, и воопшто над секое броење. И воедно, Он е и почеток и причинител и мерка на секое броење.“

Пренесено

ДРУГА ВИЗУРА

Од сестра Макрина